ΑΓΓΕΛΙΕΣ - ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ - ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ   

 

Μέλος της "ΔΕΞΙΟΤΗΤΑΣ" (Όμιλος Προστασίας & Ανάπτυξης Δεξιοτήτων)

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017
14:10:16

 

 

 

Συνέντευξη: Μανώλης Μαυροματάκης

Συνέντευξη: Μανώλης Μαυροματάκης
Της Δήμητρας Γκρους



Έχουμε δικαίωμα να βρούμε τρόπους να μην πονάμε
Ο Μανώλης Μαυροματάκης μάς εξηγεί γιατί η εξομολόγηση του ήρωα που ερμηνεύει (και σκηνοθετεί) στο έργο «Η ριμάδα η ζωή», σία πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου, έχει μεγάλη αξία και για εμάς.
    
 Το αρχικό μου κίνητρο ήταν να πω τα λόγια που γράφει ο Γιώργος Κοροπούλης, μου αρέσει πώς γράφει... Η ομοιοκαταληξία, ψ που χρησιμοποιεί, είναι μια μάσκα της γλώσσας με την οποία μπορείς να φανερώσεις πολύ περισσότερα πράγματα από ό,τι αν μιλήσεις κυριολεκτικά.


Ότι και να θέλεις να πεις για τον εαυτό σου πρέπει να βρεις τρόπο να το πεις… κι ότι άσχημο θέλεις να πεις, για να το ακούσει ο άλλος, να το πεις με ωραία λόγια... Συνήθως κάνουμε το αντίθετο, ακόμα και τα ωραία μας πράγματα τα λέμε με άσχημο τρόπο. Ειδικά αυτή την εποχή που έχει πέσει όλο το βάρος της κρίσης στους ώμους μας, είναι ανάγκη ο άνθρωπος να παρηγοριέται από την ομορφιά. Και η τέχνη αυτό ακριβώς κάνει... είναι ένα πολύ ωραίο φάρμακο, αναλγητικό, που το έχουμε ανάγκη. Έχουμε δικαίωμα να βρούμε τρόπους να μην πονάμε».


Ο κλονισμένος ήρωας του έργου ξεκινάει ως αφηγητής να μας  την ιστορία του, ζωντανεύοντάς τη όσους ποθούν και τα παθήματα άλλων ηρώων, μπαινοβγαίνοντας σε στιγμιότυπα της ζωής τους καθώς παλεύουν με τα δικά τους φαντάσματα Με όχημά του ένα καταιγιστικό κείμενο και ζωντανή μουσική επί σκηνής, ολισθαίνει στις ιστορίες τους συγχέεοντας τον εαυτό του, χωρίς να είναι ξεκάθαρο ποιος είναι ποιος, αν όσα αφηγείται αφορούν τη δική του μνήμη ή τα πρόσωπα που υποδύεται.


Η ζωή του Σαχλίκη είναι το βασικό υλικό του κειμένου. Στέφανος Σαχλίκης, ποιητής του 14ου αιώνα, συμβολαιογράφος στο ενετοκρατούμενο Ηράκλειο, μια εποχή ανάμεσα στον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, μία μεταβατική εποχή, με λιμούς, με αρρώστιες, Ι με πολέμους, με μαύρο θάνατο όπως λέει. Ένας ταραγμένος άνθρωπος ο οποίος πέρασε όλη του τη ζωή στα καπηλειά, στις χαρτοπαιχτικές λέσχες και στις πόρνες της εποχής. Καταλήγει στη φυλακή όπου γράφει συμβουλές προς το γιο του τι να μην κάνει στη ζωή του, που ουσιαστικά είναι η αυτοβιογραφία του, όλα όσα αυτός έκανε. Είναι πολύ σημαντικό κείμενο, το πρώτο στην ελληνική γραμματολογία, πριν από τον "Ερωτόκριτο", γραμμένο σε ομοιοκαταληξία.


Το σημαντικό, νομίζω, είναι πως μέσα από την ταραγμένη ερωτική ζωή του ήρωα δεν παρουσιάζεται μια προσωπική ιστορία, υπάρχουν προεκτάσεις πολύ πιο υπαρξιακές και χρήσιμες για ανθρώπους που ζουν σε εποχές σαν τη δική μας. Η απόφαση να ψάξει να μιλήσει για τη ζωή του με όλο το δισταγμό του, με την αποτυχία του, με όλα τα δάνεια που παίρνει, έχει μεγάλη αξία. Μπορεί να λειτουργήσει σαν παράδειγμα για μας που είμαστε τόσο σίγουροι για αυτό που είμαστε και για αυτό που βλέπουμε στους άλλους - κυρίως για το δεύτερο, αφού σε μεγάλο βαθμό ετεροκαθοριζόμαστε. Ο ήρωας δεν το κάνει αυτό, αλλά ρωτάει, εγώ ποιος είμαι;


Τι έμαθα εγώ από την παράσταση; Έμαθα να μη βιάζομαι, να μην τα θέλω όλα, να προσπαθώ να καταλάβω τον εαυτό μου πρώτα και μετά να κρίνω τους άλλους, να καταλαβαίνω ότι δεν είμαι γέννημα μιας στιγμής, αυτής τώρα, που δεν αισθάνομαι καλά, και να προσπαθήσω να διώξω τα φαντάσματα που δεν με αφήνουν να κοιμηθώ. Αλλά το αν θα τα βάλω σε δράση...

 

Μέλος της "ΔΕΞΙΟΤΗΤΑΣ" (Όμιλος Προστασίας & Ανάπτυξης Δεξιοτήτων)

Back to top
Go to bottom